Klasyczny szlak Mainalon + szlak Parnon + Park Narodowy Chelmos-Vouraikos

Geomorfologicznie Peloponez charakteryzuje się dużymi centralnymi masywami Mainalon, Kyllini, Aroania, Erymanthos, Lykaion, Taygetos, Parnonas oraz innymi mniejszymi formacjami górskimi.

Masywy górskie i centralne płaskowyże tworzą duży obszar zlewni. Woda przepływa przez wspaniałe kaniony i przekształca się w rzeki, które użyźniają nadbrzeżne niziny. Większe rzeki Peloponezu to Alfeios, Ladon, Erymanthos, Pinios, Neda, Pamisos i Evrotas. Góry i rzeki Peloponezu zawsze stanowiły naturalną granicę między podregionami Peloponezu. Zawsze były źródłem inspiracji dla greckich i zagranicznych pisarzy, połączone z niezliczoną ilością elementów mitologicznych i historycznych. Nieprzypadkowo siedem z dwunastu prac Heraklesa ma punkt odniesienia na Peloponezie, podczas gdy pozostałe odnoszą się do odległych mitycznych krajów.

Arkadia zajmuje centralną, górzystą część Peloponezu, a w starożytności jej obszar był jeszcze większy, ponieważ Arkadia była uważana za cały górzysty Peloponez. Według mitologii założycielem Arkadii był Lykaon, syn Pelasgosa i nimfy Kyllini, który założył pierwsze miasto, które „ujrzało” słońce na ziemi. Była to Lykosoura, u podnóża Lykaion, świętej góry Arkadyjczyków, którzy z podziwem patrzyli na tę górę. Wierzyli, że w Lykaeon materia traci swój cień, obalając wszelkie rozsądne wyjaśnienia zjawisk naturalnych. Wierzyli również, wraz z wieloma innymi Grekami, że Zeus narodził się na górze światła, Lycaeon, i że nimfy Neda, Thiesoa i Agno, karmiły go i obmywały w rzece Lousios.

Pan, bóg natury i płodności, opiekun pasterzy, narodził się w surowych górach Arkadii. Nieustannie wędrował po lasach i rzekach Peloponezu, goniąc arkadyjskie nimfy z intensywnym erotycznym nastrojem lub grając na swojej souravli.

W jaskini góry Killini nieśmiała Plejada Mea, jedna z siedmiu córek Atlasa, urodziła boga Hermesa, w wyniku jej związku z Zeusem. 

Dzięki tym osobliwym wierzeniom mitologicznym Arkadia stała się synonimem bogatej utopii, miejsca pokoju i harmonii, wymarzonego kraju, gdzie człowiek mógł żyć bez zmartwień, medytując w środku hedonistycznego snu. Ten bukoliczny archetyp przeszedł do historii sztuki zachodniej i świata idei w wielu formach i wyrażeniach i stał się tematem malarzy barokowych i neoklasycznych, z najbardziej charakterystycznym dziełem Nicolasa Poussina „Pasterze Arkadii” z mistycznym napisem ET IN ARCADIA EGO.

Diakofto w Achai, po północnej stronie Peloponezu, jest punktem wyjścia najciekawszej części Europejskiego Szlaku E4. Idąc wzdłuż kolei zębatej i brzegów Vouraikos, kąpiąc się w wodach Styksu, odkryjesz źródła rzeki Ladon, przejdziesz przez wyżyny Arkadyjskie i wąwóz Lousios do źródeł rzeki Evrotas, a następnie, podążając za zachmurzoną górą Taygetos, w końcu dotrzesz do Przylądka Tainaron, do jaskini Hadesa, której strzegł Cerber, trójgłowy pies. Proponowana trasa, z niewielkimi odchyleniami, daje możliwość tym, którzy wybiorą ją w całości lub w częściach, zetknięcia się z ogólnymi lub szczególnymi poszukiwaniami, które natura i różne fazy historii Grecji hojnie przedstawiły na Peloponezie.